Νέα Γενιά σε κρίση -  Ας αλλάξουμε την Ευρώπη!


Ας αλλάξουμε την Ευρώπη!

των Delfina Rossi, Μαρία Πετεινάκη, Markus Drake, Ska Keller, Terry Reintke, Vesna Jusup

Ποιο είναι το πρόβλημα;
Εμείς, οι νέοι στην Ευρώπη, ήμασταν οι πρώτοι που μεγαλώσαμε με την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένα απολύτως φυσιολογικό μέρος της ζωής μας. Οι περισσότεροι από εμάς δεν μεγαλώσαμε ακούγοντας συζητήσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη ή δικτατορίες, και η πτώση του σιδηρούν παραπετάσματος είναι μόνο μια παιδική ανάμνηση. Όταν ο πόλεμος έφτασε στην πόρτα μας, με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, αντιταχθήκαμε στον πόλεμο και στις γενοκτονίες, και διαμορφώσαμε τις εξεγέρσεις της νεολαίας που ανέτρεψαν δικτατορίες.
 Οι γονείς και οι παππούδες μας έθεσαν ως στόχο να "χτίσουν μια ειρηνική Ευρώπη για τα παιδιά τους''. Είμαστε τα παιδιά, και εμείς αποφασίζουμε τι θα την κάνουμε: θα χρησιμοποιήσουμε την Ευρώπη για να κάνουμε την ζωή μας καλύτερη, να ευημερήσουμε και για να μην απειλούμαστε πια από τον πόλεμο. Είναι καιρός για μας να διεκδικήσουμε εκ νέου την Ευρώπη.
Αλλά ακόμα κι αν εμείς οι νέοι σήμερα έχουμε μεγαλύτερες ελευθερίες από ό,τι ποτέ πριν ως προς το να ταξιδέψουμε, να σπουδάσουμε και να εργαστούμε οπουδήποτε στην Ευρώπη, παρόλο που διασχίζουμε τα σύνορα και για πολλούς από εμάς το μόνο νόμισμα που είχαμε είναι το Ευρώ, είμαστε επίσης εκείνοι που έχουμε ζήσει σε κατάσταση κρίσης για 5 ολόκληρα χρόνια χωρίς να έχουμε λόγο στην δημιουργία ενός συστήματος που οδήγησε σε αυτή την κρίση. Κατά μέσο όρο, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη ανεργία των νέων που μπορούν να θυμηθούν οι γονείς μας, και είμαστε αυτοί που θα πληγούν περισσότερο από τις κοινωνικές, οικολογικές και πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται από τους μεγαλύτερούς μας.
Δεν υπάρχουν δύο ίδιοι νέοι άνθρωποι. Αλλά η κρίση μας έφερε όλους μαζί, σε ένα χάος. Όλοι μας αντιμετωπίζουμε τη διάλυση του κοινωνικού συμβολαίου και του κράτους πρόνοιας, την ανασφάλεια στην αγορά εργασίας και το σύνολο των ρίσκων  που αντιμετωπίζουν οι φτωχοί εργαζόμενοι.
 Όλο και περισσότερο, η γενιά μας βλέπει την Ευρωπαϊκή Ένωση ως αιτία του προβλήματος, και όχι σαν λύση του. Πώς καταλήξαμε εδώ;
  • Το μοντέλο ειρήνης στην Ευρώπη ήταν και εξακολουθεί να είναι καλή ιδέα, αλλά αυτό δεν είναι πια αρκετό. 
  • Το όραμα ευημερίας της Ευρώπης δεν υπάρχει πλέον. Οι νέοι δεν πιστεύουμε ότι θα ζήσουμε καλύτερα από τους γονείς μας. Η ανεργία είναι ακόμα μεγαλύτερη για τους νέους από ό,τι συνολικά. Κοινωνικές περικοπές και αυξήσεις φόρων μας χτύπησαν σκληρότερα, κρατώντας μας από μια ανεξάρτητη ζωή και αφήνοντάς μας σε κίνδυνο κοινωνικού αποκλεισμού. Και ένας από τους λόγους είναι ότι όταν οι παλαιότερες γενιές δημιούργησαν το ευρώ, δημιούργησαν μια ατελή νομισματική ένωση και περίμεναν τα προβλήματα να περάσουν, μεταφέροντας τα προβλήματα προς τις επόμενες γενεές. 
  • Η Ευρωπαϊκή Ένωση της ελεύθερης κυκλοφορίας δεν είναι προσιτή. Το πρόγραμμα Erasmus είναι μόνο για τους φοιτητές, και μόνο για τους φοιτητές που μπορούν να συγκεντρώσουν τον χρόνο και τα χρήματα. Τα ταξίδια είναι ακριβά. Όταν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την ελευθερία μας για να εργαστούμε αλλού, συναντάμε προβλήματα γλώσσας, γραφειοκρατίας, εισαγωγής των κοινωνικών δικαιωμάτων και των υπηρεσιών. Αυτό προσθέτει στην εντύπωση ότι η Ευρώπη είναι «ένα σχέδιο της ελίτ»: εκείνων που μπορούν να αντέξουν οικονομικά να ταξιδέψουν.
  •  Η υπόσχεση της συμμετοχής σε επίπεδο ΕΕ δεν κατάφερε να επιβιώσει. Ο εκδημοκρατισμός των θεσμών παραμένει ατελής. Τα κράτη μέλη και οι κυβερνήσεις τους, κυριαρχούν στο παιχνίδι. Παλιά οι άνδρες με κοστούμια αποφάσιζαν για τη ζωή των νέων ανθρώπων. Κοινοβουλευτικές προσομοιώσεις είναι ακριβώς αυτό: προσομοιώσεις. Το σύνταγμα δεν υπάρχει. 
  • Η Κοινωνική Ένωση ποτέ δεν υπήρξε επίσης. Η νεοφιλελεύθερη ατζέντα των τελευταίων δύο δεκαετιών την άφησε ως μια όμορφη φράση. Εμείς ονειρευόμασταν μια Ευρώπη που θα ωφελούσε τους ανθρώπους, άμεσα, κοινωνικά και προσφέροντας ασφάλεια, αλλά αυτό δεν έχει συμβεί. Χρειαζόμαστε νέα οράματα. 
Στη σημερινή κρίση, η ΕΕ εμφανίζεται μαζί με το ΔΝΤ για να πει στις εκλεγμένες κυβερνήσεις να απολύσουν περισσότερους ανθρώπους, να κόψουν περισσότερες κοινωνικές υπηρεσίες και  να αυξήσουν τον ΦΠΑ ή τις φορολογικές επιβαρύνσεις για τα άτομα με χαμηλό εισόδημα, αντί των πλουσίων. Η ΕΕ δεν ακούει τις προειδοποιήσεις διπλής και τριπλής ύφεσης αν η αγοραστική μας δύναμη μειωθεί. Είναι η ΕΕ που μπορεί να δώσει ή όχι χρόνο ή / και χρήματα. Και ακόμα και όταν οι εθνικές κυβερνήσεις κάνουν το κούρεμα και τις απολύσεις μόνες τους, κατηγορούν πάλι την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό φυσικά, δεν είναι η πλήρης εικόνα αλλά μόνο η μισή αλήθεια. Αλλά είναι η εικόνα που πολλοί ειδικά νέοι άνθρωποι έχουν όταν σκέφτονται "Βρυξέλλες".
Την ίδια στιγμή, δεν είναι όλα δυσοίωνα. Δημοκρατικές και κοινωνικές αλλαγές μπορούν να συμβούν. Αυτό έχει αποδειχθεί και στο παρελθόν, όταν οι άνθρωποι πολέμησαν για τα κοινωνικά δικαιώματα, για τα δικαιώματα των γυναικών, ακόμη και το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης είχε κάποιες επιτυχίες. Κοινωνικές και δημοκρατικές συχνά πραγματοποιούνται από νέους ανθρώπους, που αγωνίζονται για την αλλαγή. Στην Ισπανία, την Ιταλία ή την Ελλάδα οι νέοι έχουν το προβάδισμα απέναντι στην αλλαγή. Απαιτούν θέσεις εργασίας, μια προοπτική, ένα σύστημα κοινωνικής υποστήριξης που αξίζει το όνομα του και πραγματική δημοκρατία. Δεν θέλουν να δώσουν τα χρήματά τους στις τράπεζες και ούτε να υποβάλουν τους εαυτούς τους σε αντιδημοκρατικούς κανόνες που έχουν συσταθεί από το ΔΝΤ και την ΕΚΤ. Ακόμα κι αν οι κινήσεις ξεκίνησαν σε εθνικό ή περιφερειακό επίπεδο, οι ιδέες και οι εμπνεύσεις τους έχουν τρέξει σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο. Θα αψηφούν την εικόνα των νέων ως τεμπέληδων κι απολίτικων που δεν ξέρουν τι να κάνουν με τη ζωή τους. Δίνουν την ελπίδα ότι η πολιτική αλλαγή για το σύνολο της ΕΕ θα αναπηδήσει από τα κάτω. Αλλά το αν αυτό θα συμβεί πράγματι ή εάν οι κινήσεις θα πνιγούν σε οργανωτικά ζητήματα, την καταστολή και τα επιμέρους οικονομικά προβλήματα είναι για μας τους νέους να το δούμε και να το αποφασίσουμε.
Μία Ευρώπη για όλους!
Ως άνθρωποι που νοιαζόμαστε για την Ευρώπη, οι οποίοι ενδιαφέρονται για τη δική μας και τις μελλοντικές γενιές, που πιστεύουν στην δικαιοσύνη που δεν προστατεύει μόνο πλούσιους και φτωχούς, αλλά και νέους και γέρους, γυναίκες και άνδρες, εδώ και εκεί, καθώς και στην κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη, που πιστεύουμε σε περισσότερη δημοκρατία και στο ότι μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή, νέοι από πράσινα και αριστερά προοδευτικά κινήματα, πρέπει να προσφέρουμε κάτι στους εαυτούς μας και στους νέους στην Ευρώπη: ένα νέο όραμα, μια νέα ιστορία για το πώς η Ευρώπη μπορεί να μοιάζει, αν προσπαθήσουμε όλοι. Δεν είναι απλά ένα νέο έργο, αλλά μια νέα ιδέα. Όχι απλά ένα κομμάτι της πίτας, αλλά ολόκληρο το παρασκευαστήριο.
 Θέλουμε να ζήσουμε μια φορά σε μια Ευρώπη όπου οι άνθρωποι δεν κάνουν πλέον δωρεές εκατομμυρίων ευρώ για φιλανθρωπικούς σκοπούς, διότι δεν θα χρειάζεται πια, όπου Ahmed και Klaas-Peter, Dušan και Inés πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο, όπου το αφεντικό μου πρέπει να είναι καλός και να με πληρώνει για να κάνω υπερωρίες, όπου δύο γυναίκες μπορούν να φιλιούνται οπουδήποτε, όπου το δικαίωμα του εκλέγειν δεν συνδέεται με την ηλικία ή τον τόπο γέννησης, όπου όλοι μπορούν να κινηθούν όπου θέλουνε, όπου το να πηγαίνει κανείς στο πανεπιστήμιο ή να λάβει μαθήματα δεν είναι προνόμιο αλλά δικαίωμα, όπου κανείς δεν φοβάται τους άλλους επειδή φαίνονται διαφορετικοί, όπου οι τράπεζες κάνουν κοινωνικές και περιβαλλοντικές επενδύσεις και δεν κερδοσκοπούν, όπου μπορεί κανείς να πάρει τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να πάει παντού και όπου τα νοσοκομεία και τα φάρμακα είναι διαθέσιμα για όλους.
Για να εκπληρωθεί αυτό το όραμα, πρέπει να ληφθούν ορισμένα φιλόδοξα μέτρα:
 - Μια ευρωπαϊκή και παγκόσμια εκπαίδευση
 Πιστεύουμε στη δια βίου και ευρεία εκπαίδευση, ξεπερνώντας ακαδημαϊκά, αυταρχικά εκπαιδευτικά συστήματα που αναπαράγουν και υποστηρίζουν το τρέχον οικονομικό σύστημα. Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο επένδυση στους νέους ανθρώπους σήμερα, αλλά και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα αύριο. Είναι η βάση για κάθε σχέδιο για την Ευρώπη και πρέπει να είναι απαλλαγμένη από εμπορευματοποίηση και διαχωρισμούς. Η εκπαίδευση δεν πρέπει να είναι προνόμιο αλλά δικαίωμα για κάθε άτομο, και να είναι δωρεάν. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα δεν πρέπει να βασίζονται σε πατριαρχικές αξίες, αλλά στην διαπολιτισμικότητα, την ισότητα των φύλων και των κοινωνιών, την παγκόσμια αλληλεγγύη. Τα ισχυρά ακαδημαϊκά σύνορα πρέπει να χαλαρώσουν και η εναλλακτική εκπαίδευση να εκτιμηθεί, συμπεριλαμβανομένης της μαθητείας και των προγραμμάτων  αυτο-εκπαίδευσης. Χρειαζόμαστε μια μεγαλύτερη έμφαση στην εκπαίδευση γλώσσας, απαραίτητη προϋπόθεση για την αμοιβαία κατανόηση και τη μελλοντική συνεργασία. Ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα πρέπει να υποστηρίξουν εκπαιδευτικά ιδρύματα δομημένα στις αρχές της δημοκρατίας, χωρίς αποκλεισμούς, και η βάση των προγραμμάτων τους να είναι επωφελής για τα άτομα, τις κοινότητες και την κοινωνία. Δεν δεχόμαστε τίποτα λιγότερο. Ένα ευρωπαϊκό εκπαιδευτικό σύστημα θα πρέπει να ακολουθεί, να υποστηρίζει, να πρωτοπορεί στις ιδέες της ειρήνης, της ισότητας, της κινητικότητας και της ενότητας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η παγκόσμια εκπαίδευση είναι απαραίτητη για μια παγκόσμια ζωή.
- Μια κοινωνική και οικονομική ΕΕ που λειτουργεί
 Οι νέοι έχουμε ακούσει στα σχολεία και τα πανεπιστήμια σχετικά με το αναπόφευκτο του καπιταλισμού και της απελευθέρωσης. Ωστόσο, η πολιτική της απελευθέρωσης και της αυτορύθμισης της αγοράς, μας έχει αποφέρει επίπεδα φτώχειας του 30% σε χώρες της Νότιας Ευρώπης, μία ανεργία των νέων στο 50% και την αύξηση των εργαζόμενων φτωχών. Στην Ευρωζώνη, η έλλειψη ενός κοινού ταμείου και προϋπολογισμού, μια νομισματική πολιτική που επικεντρώνεται μόνο στον έλεγχο του πληθωρισμού, καθώς και στους περιορισμούς σχετικά με τις εθνικές δημοσιονομικές πολιτικές κατέστησε αδύνατη την εφαρμογή αντικυκλικών πολιτικών για τη δημιουργία πράσινων θέσεων εργασίας και την βιώσιμη επένδυση για το μέλλον μας.
 Στεκόμαστε ενάντια στην καταστροφή των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Ο ισχυρισμός ότι «δεν υπάρχει σχέδιο Β» είναι ψευδής. Το σχέδιό Β μας είναι μια δημοκρατική Ευρώπη κτισμένη στην κοινωνική και περιβαλλοντική δικαιοσύνη, προκειμένου να διασφαλίσουμε το μέλλον μας. Αρνούμαστε να διασώσει τις τράπεζες, θέλουμε να διασώσει τους ανθρώπους.
Χρειαζόμαστε έναν ευρω-μηχανισμό για την ρύθμιση και τον δημοκρατικό έλεγχο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ώστε να "εξευρωπαϊστούν" αν έχουν κηρύξει πτώχευση, έτσι ώστε οι πολίτες να τα κατέχουν. Χρειαζόμαστε μια δημοσιονομική ένωση, με κοινούς φόρους σε επίπεδο Ευρω-και της ΕΕ, για τον τερματισμό της φοροδιαφυγής, χρειαζόμαστε ένα φόρο χρηματοπιστωτικών συναλλαγών τώρα, ώστε να δώσει στην ΕΕ επαρκείς πόρους για να επενδύσει σε πράσινα και κοινωνικά προγράμματα.
 Χρειαζόμαστε μια εγγύηση ασφάλειας. Ονομάστε το εγγυημένο βασικό εισόδημα ή ένα αρνητικό φόρο εισοδήματος για τους χαμηλόμισθους, αλλά όπως και να το πούμε, τα κοινωνικά συστήματα πρέπει να απαλλαγούνε από τα μέσα ελέγχου, την γραφειοκρατία, τις κατασταλτικές δομές, και να ανταποκρίνονται στις ζωές μας. Οι νέοι άνθρωποι εργαζόμαστε,  είμαστε ελεύθεροι επαγγελματίες, φροντίζουμε τα κοντινά και αγαπητά μας πρόσωπα, κινούμαστε σε νέες περιοχές ή χώρες όπου αναζητούμε θέσεις εργασίας. Είμαστε ευέλικτοι και ανήσυχοι, σε αντίθεση με τους ηλικιωμένους που έγραψαν τους κανόνες για μας. Χωρίς βασική, εγγυημένη ασφάλεια, εμείς, η υπερ-εργαζόμενη και πιο υποαπασχολούμενη γενιά, δεν θα είμαστε σε θέση να απαιτήσουμε τα δικαιώματά μας, να οργανωθούμε ανάλογα με τις ανάγκες μας, ή ακόμα και να ζήσουμε τα νιάτα μας.
 Πρέπει να είμαστε σε θέση να φανταστούμε την ευτυχία, όχι τα χρήματα, ως στόχο μας. Εφόσον θέλουμε ισότητα, η Ευρώπη και οι ανεπτυγμένες χώρες πρέπει να είναι οι πρώτες που θα εγκαταλείψουν το κίνητρο της ανάπτυξης και του ΑΕΠ ως το μέτρο της. Αφήνοντας πίσω την ανάπτυξη, κινούμαστε προς μια κοινωνία χωρίς χρέος, όπου οι πολίτες και τα κράτη είναι ανεξάρτητα από τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Προτείνουμε ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο, όπου απο-ανάπτυξη σημαίνει επίσης την προώθηση των επενδύσεων  μικρής κλίμακας, σε αντίθεση με τους εταιρικούς γίγαντες, μια ευκαιρία επανασύνδεσης με το περιβάλλον, μεταξύ μας, και σκέψη πέρα από τον υλισμό και τον καταναλωτισμό. Το νερό, το έδαφος, ο αέρας, οι σπόροι, οι πληροφορίες και όλα τα κοινά αγαθά θα πρέπει να σέβονται και να είναι ελεύθερα.
 - Η πραγματική δημοκρατία τώρα!
Ζητάμε έναν ριζικό εκδημοκρατισμό της ευρωπαϊκής κοινωνίας, προκειμένου να ενδυναμώσουμε τον κόσμο, ιδίως τους νέους, ώστε να συμμετέχουν στην κοινωνία. Στο αίτημα αυτό συμφωνούμε με πολλά κοινωνικά και δημοκρατικά κινήματα και οργανώσεις σε όλη την Ευρώπη. Χωρίς πραγματική συμμετοχή των πολιτών στις δημοκρατικές διαδικασίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ΕΕ δεν θα πραγματοποιήσει πλήρως το όραμά της. Γι' αυτό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως η άμεση εκπροσώπηση των ευρωπαϊκών λαών πρέπει να ενισχυθεί έναντι άλλων ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων. Ένα πρώτο και επείγον βήμα προς αυτή την κατεύθυνση θα είναι να δοθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το δικαίωμα πρωτοβουλίας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να εκδημοκρατιστεί και να γίνει πιο διαφανής. Οι νέοι πρέπει να έχουν βήμα στο ευρωκοινοβούλιο. Αυτή την στιγμή, οι νέοι άνθρωποι δεν εκπροσωπούνται. Εφόσον 30% όλων των Ευρωπαίων είναι κάτω των 30 ετών, αυτό το ποσοστό θα έπρεπε να υπάρχει και στην κοινοβουλευτική εκπροσώπησή τους.
 Για να περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα εμπόδια για την απόκτηση της ιθαγένειας πρέπει να μειωθούν - στο τέλος θα πρέπει όποιος ζει στην Ευρώπη να μπορεί να είναι ευρωπαίος πολίτης. Η υλοποίηση των άμεσων δημοκρατικών μέσων, όπως η «πρωτοβουλία των ευρωπαίων πολιτών» (ECI) είναι ένα σημαντικό βήμα για να φέρουμε την Ευρώπη πιο κοντά στους πολίτες. Είτε η απόφαση λαμβάνεται σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό, ευρωπαϊκό ή ακόμα και σε παγκόσμιο επίπεδο πρέπει να είναι ισορροπημένη, παράλληλα με την αρχή της επικουρικότητας, ώστε να λαμβάνονται όλες οι αποφάσεις στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο.
 Αλλά η δημοκρατία περιλαμβάνει επίσης την προστασία των μειονοτήτων, την χειραφέτηση των γυναικών και την πλήρη πρόσβαση σε δικαιώματα για τον πληθυσμό LGTBQ. Έτσι, χρειαζόμαστε ισχυρή και ορατή εκπροσώπηση των μειονοτήτων και όχι τον αποκλεισμό τους, χρειαζόμαστε τη χειραφέτηση των γυναικών, για παράδειγμα μέσω συστημάτων ποσοστώσεων, και χρειαζόμαστε επιτέλους μια δίκαιη νομοθεσία όσον αφορά την οικογένεια, τη φορολογία και την καταπολέμηση των διακρίσεων όσον αφορά την LGTBQ κοινότητα.
- Ελευθερία κυκλοφορίας Η Ευρώπη μας δεν είναι ένα φρούριο. Οι άνθρωποι που αναζητούν προστασία πρέπει να είναι ευπρόσδεκτοι εδώ. Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους που έρχονται εδώ με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Αν η Ευρώπη θέλει να είναι ένα σχέδιο ειρήνης για το οποίο μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι, δεν μπορούμε να διώχνουμε αυτούς που θέλουν να μοιραστούν το όνειρο και να συμβάλουν σε αυτό. Αντί για την οικοδόμηση ενός φρουρίου υψηλής τεχνολογίας με σύνορα που φτάνουν  μέχρι βαθιά στη Σαχάρα, όπως γίνεται σήμερα, θέλουμε μια κουλτούρα υποδοχής. Η ένταξη στην κοινωνία είναι ένα έργο και για τις δύο πλευρές, όχι μόνο για τους νεοφερμένους. Μόνο ένα μέρος που είναι ανοικτό για νεοεισερχόμενους είναι επίσης ανοικτό σε νέες ιδέες και στις διαφορές, και αυτό είναι που έχουν οι νέοι και θέλουν να το επεκτείνουν.
 Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ΕΕ είναι η εσωτερική ελευθερία κυκλοφορίας. Ακόμα κι αν για πολλούς ανθρώπους, ιδίως τους νέους με χαμηλό εισόδημα, η ελευθερία παραμένει θεωρητική καθώς τα ταξίδια κοστίζουν, έχει παρ' όλα αυτά ανοίξει τις πόρτες για πολλούς να ταξιδέψουν, να μάθουν ή να εργαστούν στο εξωτερικό και να αναπτύξουν μια ταυτότητα ευρωπαίου πολίτη. Αυτή η βασική ελευθερία δεν πρέπει να παρεμποδίζεται από εκείνους που θα απέκλειαν ορισμένες ομάδες (αιτούντες άσυλο, Ρομά, καινούργιους πολίτες της ΕΕ...) ή από αόρατους συνοριακούς ελέγχους οι οποίοι χαρακτηρίζουν ανθρώπους ανάλογα με την εμφάνιση, και τη συμπεριφορά που μπορεί να θεωρείται " μη φυσιολογική" .
 Διεκδικήστε την Ευρώπη!
 Για αυτές τις αλλαγές χρειαζόμαστε μερικά πράγματα: πρώτα απ’ όλα χρειαζόμαστε όραμα και κίνητρο να λάβουμε μέτρα για μια Ευρώπη που ταιριάζει στις ανάγκες ΜΑΣ! Χρειαζόμαστε πολιτική βούληση, πίεση από τα κινήματα και τις πρωτοβουλίες, αλλά και κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Η πολιτική βούληση μπορεί να σχηματιστεί αν η πίεση "από το δρόμο" είναι μαζική. Αλλά χρειάζεται και η πολιτική βούληση και η ελπίδα για επιτυχία, ώστε οι άνθρωποι να βγουν στους δρόμους. Τα κινήματα ενημερώνουν την κυρίαρχη συζήτηση, αλλά είναι επίσης ενημερωμένα γι αυτήν. Κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες μπορεί να επιτευχθούν με ερωτήσεις στον υποψήφιό σας, σε οποιοδήποτε επίπεδο και να διασφαλιστεί ότι οι υποσχέσεις τηρούνται. Η αλλαγή περιλαμβάνει όλα τα επίπεδα και όλους. Οι ιδέες μας πρέπει να γίνουν ηγεμονικές. Δεν πρέπει να περιμένουμε τις κυβερνήσεις, τους πολιτικούς, τους φοιτητικούς ηγέτες ή οποιοδήποτε άλλον. Δεν θα περιμένουμε να έρθει ένας ήρωας! Θα το κάνουμε μόνοι μας.
Σας καλούμε να έρθετε μαζί μας και όλοι μαζί να οικοδομήσουμε μια νέα Ευρώπη!
Ελάτε μαζί μας στο www.youthincrisis.eu

1 σχόλιο:

Prasinos Prasinou είπε...

ehazasedΗ Νέα γενιά μπορεί να δώσει λύσεις, να έχει προτάσεις και να δράσει χωρίς τις αναστολές του παρελθόντος και τα ελαττώματα μιας άλλης νοοτροπίας ζωής.
Και τα λάθη είναι μέσα στο παιχνίδι. Τολμήστε... Μπορείτε.... Δοκιμάστε!!!
Ένας ...νέος, ονόματι Πράσινος Πρασίνου.